Među najznačajnijim ličnostima crnogorske i eks-jugoslovenske džudo scene svakako je Dragomir Bečanović.

Rođeni Nikšićanin, koji je nedavno proslavio pedeset osmi rođendan, vrhunac karijere doživio je na Svjetskom prvenstvu 1989. godine u Beogradu osvojivši titulu prvaka i ispisavši nove stranice istorije - prvi je jugoslovenski džudista sa svjetskim zlatom i prvi iz ostatka svijeta koji je zaustavio dominaciju Japanaca u lakoj kategoriji (do 65 kg). U karijeri legendarnog člana kluba “Akademik” izdvajaju se još: srebro na Evropskom prvenstvu u Parizu 1987., učešće na Olimpijskim igrama u Seulu 1988., titule prvaka Jugoslavije i Balkana iste godine, zlato na Svjetskom kupu u Dubrovniku sa samo sedamnaest godina (pri tom, jedini iz Jugoslavije s najsjajnijim odličjem) i više individualnih priznanja.

Po završetku takmičarske karijere 1991., radio je u Vladi Crne Gore kao ambasador za sport, toleranciju i fer-plej, na poziciji predsjednika našeg Džudo saveza, direktora Džudo saveza Jugoslavije, prvog čovjeka Balkanske federacije... Interesantno, 2004. Bečanović je bio i tema diplomskog rada studenta Ekonomskog fakulteta, Lazara Mišurovića, koji je ocijenjen desetkom.

O životu, karijeri i trenucima koji se pamte s Bečanovićem razgovarali smo u njegovom domu u Nikšiću.

“U djetinjstvu, kada sam krenuo u prvi razred, u Osnovnoj školi ‘Mileva Lajović-Lalatović’ postojala je džudo sekcija i mi, klinci, viđeli smo ljude različitog uzrasta, od takmičara do trenera, kako vježbaju i mnogo djece iz mog kraja počelo je da trenira džudo. U to vrijeme poenta je bila vježbati. Nije bilo prave opreme, pa su se koristile neke čvršće trenerke. Teško je bilo doći do kimona. Ali, tako je počeo taj put i vrlo brzo uzore smo pronalazili u samom klubu, u takmičarima koji su osvajali republičke medalje i kandidatima za prvenstva Jugoslavije na kojima se nije bilo nimalo lako dokazati.”

Jednog čovjeka naš sagovornik posebno ističe. U pitanju je legendarni Radomir Kovačević, svestrana ličnost s najvećim mogućim poštovanjem i uticajem u svijetu džudoa i titulom posljednjeg savremenog samuraja. Kovačević je upravo Bečanoviću predao svoj samurajski mač, što dovoljno govori o kakvom je uzajamnom odnosu i poštovanju riječ.

“Radomir Kovačević je mnogo uticao na moju karijeru. On je bio jedan od najboljih sportista bivše Jugoslavije, izuzetno uspješan i u obrazovanju, bio je profesor na najstarijem Medicinskom fakultetu u Sjedinjenim Američkim Državama, na Long Ajlendu, kapiten Univerziteta Tokai, kapiten jednom od najboljih džudista i sportista svijeta... Radomir je uvijek bio uz reprezentaciju Jugoslavije, trudio se, uticao mnogo, na mene naročito i pomogao mi da ostvarim sve ove rezultate.”

Krunu karijere i nezaboravne trenutke Bečanović je doživio još prije gotovo tri i po decenije u Beogradu gdje se popeo na najviši stepenik pobjedničkog postolja i titulom šampiona svijeta ostavio neizbrisiv trag u crnogorskom i jugoslovenskom džudou i sportu, redom rušivši prvake Urugvaja, Španije, Zapadne Njemačke, Sovjetskog Saveza, Istočne Njemačke...

“Jugoslovenski takmičari nijesu bili među glavnim kandidatima za medalje. Međutim, zbog prethodnog rada i pobjeda nad favoritima na velikim međunarodnim takmičenjima vjerovao sam da niko nije nedodirljiv i da svakog možemo savladati, makar to bio olimpijski, svjetski ili evropski šampion.”

“Najteži su mečevi bili u polufinalu i finalu. Radio sam s rivalima koji su tada, pa i danas među najboljima na svijetu. U finalu s predstavnikom Istočne Njemačke, dvostrukim olimpijskim i svjetskim prvakom i višestrukim šampionom Evrope, u polufinalu s reprezentativcem Sovjetskog Saveza, sjajnim borcem koji je osvajač svih najvećih odličja... Bili su to zaista dobri mečevi.”

Izvor, foto: RTCG